Kategoria: Pomoc Psychologiczno Pedagogiczna

Dogoterapia to metoda wykorzystująca psy w rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Główne działanie tego rodzaju terapii kontaktowej polega na nawiązaniu psychicznej więzi ze zwierzęciem. W naszej placówce psy wspomagają proces rehabilitacji naszych podopiecznych. Kontakt z czworonogiem sprawia, że nasze dzieci stają się bardziej pewne siebie i otwarte w kontakcie.

Zajęcia polegają na zabawach z psem, spacerach po sali, karmieniu, przytulaniu, głaskaniu psa. Opiekun psa zawsze jest obecny podczas zajęć i czuwa nad swoim czworonogiem.

Pies nie dziwi się, nie ocenia, nie krytykuje, przyjmuje dziecko takim jakim jest, pies nie denerwuje się gdy dziecku coś się nie uda, pies jest cierpliwy, tolerancyjny, pełen spokoju i ciepła, pies poddaje się aktywności osoby niepełnosprawnej, pies pozwala odczuć zadowolenie i satysfakcję z podejmowanych działań, pies pozwala odczuć sukces po wykonaniu zadania, pies mobilizuje do działania, wzbudza motywację do wykonania ćwiczenia.

Nasze ręce jako wyspecjalizowany narząd odpowiedzialne są w naszym ciele za wiele funkcji, m.in. za: popychanie, podnoszenie ciężarów, siłowanie się. Jednocześnie ręce potrafią wykonywać bardzo precyzyjne i skomplikowane ruchy w zakresie: samoobsługi, rysowania, pisania, a nawet artykulacji i szeroko pojętej komunikacji.

Terapia ręki to przede wszystkim usprawnianie małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów rąk, dłoni i palców. Terapia ręki to również dostarczanie wrażeń dotykowych, umożliwiających poznawanie różnych kształtów, struktur materiałów oraz nabywanie umiejętności ich rozróżniania. Głównym celem terapii ręki jest osiągnięcie samodzielności w zakresie podstawowych czynności życia codziennego.

Do innych celów terapii ręki zalicza się także: poprawę umiejętności chwytu, wypracowanie zdolności skupienia uwagi i patrzenia, wzmacnianie koncentracji, poprawę koordynacji wzrokowo – ruchowej, przekraczanie linii środka ciała.

Behawioralny proces terapeutyczno – edukacyjny polega na kształtowaniu u dziecka jak największej ilości zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.

Podczas zajęć terapeutyczno – edukacyjnych realizujemy 3 najbardziej podstawowe cele terapii behawioralnej (ABA), a mianowicie:

• Rozwijanie zachowań deficytowych (czyli zachowań, które uważa się za normalne i pożądane u dziecka w pewnym wieku, a które u danego dziecka występują zbyt rzadko lub nie występują wcale, np. motywacja, naśladowanie, prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa tematyczna, samoobsługa itp.)
• Redukowanie zachowań niepożądanych (czyli: zachowań destrukcyjnych, agresywnych i autoagresywnych, auto stymulacyjnych, rytualistycznych, zakłócających naukę, nieprawidłowych reakcji emocjonalnych, odmawianie jedzenia, nieprawidłowa mowa).
• Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii w czasie (zachowanie jest zgeneralizowane, wówczas gdy jest trwałe, pojawia się w różnych środowiskach, w obecności różnych osób oraz rozszerza się na zachowania pokrewne.

Terapia integracji sensorycznej (SI) określana jest mianem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę przyjemną i interesującą dla dziecka dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań.

Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo – ruchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminowanie, wyhamowywanie lub ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.

Terapia bazuje na neurofizjologii dzięki czemu terapeuci SI wiedzą jak działa mózg, w jaki sposób zmysły odbierają i integrują informacje potrzebne do codziennego funkcjonowania. Uczymy się i rozwijamy się przez zmysły. Wszystkie informacje zmysłowe docierające z ciała i z otoczenia są niezwykle ważne dla budowania wiedzy o sobie (swoim ciele, położeniu poszczególnych części ciała) i wiedzy o świecie. W prawidłowym rozwoju dziecka niezwykle ważny jest ruch i bezpośrednie doświadczenia zmysłowe. Dobrze zaplanowane i systematycznie wykonywane codzienne czynności oraz właściwa zabawa stanowią solidny fundament do prawidłowego rozwoju. 

W ramach zajęć prowadzone są: ćwiczenia czynne, ćwiczenia bierne, ćwiczenia wzmacniające osłabione grupy mięśniowe, ćwiczenia rozciągające mięśnie przykurczone, ćwiczenia samoobsługowe, ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia równoważne, ćwiczenia ogólnorozwojowe.

Zajęcia maja na celu rozwijanie zdolności do koncentracji uwagi i uczenia się zachowania celowego, rozwijanie funkcji percepcyjnych i ruchowych.

Terapia logopedyczna ma na celu: usprawnianie funkcji warunkujących prawidłowy przebieg nauki mowy i mówienia, stymulowanie procesu nabywania kompetencji językowych, usuwanie zakłóceń i zaburzeń komunikacji językowej, pomoc w przezwyciężaniu trudności związanych z mówieniem i rozumieniem mowy, prowadzenie ćwiczeń kształtujących prawidłową mowę.

Terapia pedagogiczna to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Ukierunkowana jest ona na korygowanie i kompensowanie zaburzeń psychoruchowego rozwoju dziecka jako jednej z przyczyn niepowodzeń szkolnych.

Terapia pedagogiczna stwarza dzieciom z zakłóceniami rozwojowymi możliwości wszechstronnego rozwoju a w szczególności usprawnianie funkcji słuchowych, wzrokowych, ruchowych i ich właściwej koordynacji.

Celem terapii pedagogicznej jest:

• stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych
• wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach dzieci
• dostrzeganie uzdolnień, sukcesów i pozytywnych cech
• zapobieganie niepowodzeniom szkolnym oraz ich emocjonalnym i społecznym konsekwencjom poprzez zainteresowanie dzieci tym, co jest dla nich atrakcyjne i możliwe do osiągnięcia.

Terapia pedagogiczna prowadzona jest w przedszkolu w formie zajęć korekcyjno – kompensacyjnych oraz innych o charakterze terapeutycznym, z wykorzystaniem różnorodnych metod pracy z dziećmi. W zależności od potrzeb dziecka zajęcia z zakresu terapii pedagogicznej prowadzić może tyflopedagog, surdopedagog, oligofrenopedagog.